Isang Panayam kay Gila — Isang Nagpapasusong Ina ng Labindalawa

Ikuwento mo ang tungkol sa iyong pamilya, Gila.

Biniyayaan ang aming pamilya ng labindalawang anak. Isinilang ko silang lahat nang natural, kabilang ang kambal, at ilan sa aking mga sanggol ay isinilang sa bahay sa tulong ng mga midwife.

Kailan mo nalaman ang mga benepisyo ng pagpapasuso?

Alam ko na noon pa man na ang pagpapasuso ang pinakamalusog na paraan ng pagpapakain sa sanggol; hindi ko kailanman naisip na pakainin sila sa ibang paraan. Laging simple ang pananaw ko: ang gatas ng baka ay para sa guya, at ang gatas ng babae ay para sa mga sanggol. Nang magsimula ako, naramdaman ko rin ang ugnayang nabuo nito sa pagitan namin — isang pagiging malapít na tumatagal habambuhay. Alam kong ibinibigay ko sa aking mga sanggol ang pinakamalusog na gatas na posible, at tinutulungan ko silang lumaking malusog at buo ang loob sa emosyon.

Kumusta ang pagpapasuso para sa iyo?

Minahal ko ang bawat sandali nito. Masigasig sumuso ang aking mga anak, araw at gabi — ang panganay kong anak na lalaki ay gumigising nang hindi bababa sa limang beses bawat gabi para sumuso. Hindi ako naniwala sa mahigpit na iskedyul ng pagpapakain; nagpapasuso ako tuwing hinahanap nila, at ginamit ko ang pagpapasuso upang aliwin at panatagin sila. Pinasuso ko ang bawat isa sa aking mga anak nang labinlima hanggang labingwalong buwan.

Paano mo pinamahalaan ang oras ng pagpapakain sa kambal?

Hamon ang pagpapasuso sa kambal — buong araw silang sumususo. Ang biyaya ay bihira silang sabay na magutom. Minsan sabay ko silang pinasususo, pero mas madali para sa akin na pasusuhin ang isa at ibigay sa kanya ang buong atensyon ko, saka ang pangalawa nang hiwalay. Halos walang tigil, pero hindi ko ito alintana. Salamat sa Diyos at madaling alagaan ang mga sanggol! Pasususuhin ko ang isa at patutulugin, saka pasusuhin ang isa pa, na may napakaikling pahinga lamang sa pagitan.

Sa praktikal na paraan, paano mo pinamahalaan ang iyong buhay at oras?

Natuto akong hatiin nang mahusay ang aking oras. Tinanggap ko na hindi ko magkakaroon ng pinakamalinis na bahay sa mundo — ang mga anak ang nauuna. Puwedeng maghintay ang paglilinis; ang mga sanggol ay hindi. Walang ibang makapagbibigay sa kanila ng regalo ng aking gatas, kaya iyon ang aking priyoridad. Hindi ko kailanman pinagtuunan ang mga “kahinaan” ng ganitong pagiging tapat, at hindi ko kailanman naramdaman na may kulang sa aking personal na buhay. Sa totoo lang, hindi ako kailanman naging mas buo kaysa noong buntis ako at nagpapasuso sa aking mga anak.

Ano ang naging reaksyon ng mga kaibigan at pamilya sa ganitong tapat at walang kondisyong pagpapalaki at pagpapasuso?

Sinasabi noon ng pamilya at mga kaibigan na hindi sapat ang sustansya ng aking gatas, na laging gutom ang mga sanggol, na dapat ko silang bigyan ng pagkain at bote, at iba pa. Hindi ko sila pinansin, kahit hindi ito laging madali — madalas ngang mukhang gutom ang aking mga sanggol, at palagi akong nagpapasuso. Pero hangga’t tumataba sila at masaya, alam kong maayos ang lahat. Nang isilang ang aking kambal, kinailangan nilang manatili sa ospital nang ilang araw. Mahigpit kong ibinilin na huwag silang padedehin sa bote, pero hindi nakinig ang mga nurse at, nang hindi ko alam, binigyan ng bote ang kahit isa man lang sa kanila. Natibi ang sanggol na iyon at hindi naging maganda ang pakiramdam, at alam kong dahil iyon sa formula. Sa sandaling iuwi ko siya at bigyan lamang ng aking gatas, umayos siya.

Ano sa tingin mo ang pangmatagalang epekto sa katawan at emosyon ng pagpapasuso sa iyo at sa iyong pamilya?

Wala akong duda na ang pagpapasuso ay nagdulot ng kahanga-hangang benepisyo sa kalusugan naming lahat. Hindi ko ito maipaliwanag sa siyentipikong paraan, pero sa aking karanasan ay may tunay itong pagkakaiba sa ina at anak, sa emosyon at sa katawan. Naniniwala rin ako na nakakatulong ito sa immune system ng bata na manatiling balanse at maiwasan ang mga imbalance gaya ng allergy. Nakikita ko ang pagkakaiba ng mga sanggol na pinasuso at pinadede sa bote — bagaman hindi ko sasabihing hindi maaaring lumaking panatag at balanse ang batang pinadede sa bote, dahil hindi lang pagpapasuso ang humuhubog sa kapakanan ng bata. Ang pinaniniwalaan kong pinakamahalaga ay ang palagiang pagiging malapít sa ina; napakahalaga nito sa pag-unlad ng isip at katawan ng bata, at nagiging mas masaya, mas malusog, at mas may tiwala sa sarili ang tao. Ang pagpapasuso ang pinakamahusay na paraan upang mabuo ang ganitong pagiging malapít.

Salamat, Gila. Para sa huling tanong — may payo ka bang nais ibahagi?

May isang bagay akong nais banggitin. Kami ng aking pamilya ay nanirahan sa iba’t ibang panig ng mundo, at sa bawat bansa ay nagpatakbo ako ng mga grupo para sa mga nagpapasusong ina at pinayuhan sila tungkol sa pagpapasuso. Gayunman, sa kabila ng lahat ng aking pagsisikap — at maging ng mga kilalang eksperto sa lactation — napagtanto ko na may maliit na porsyento ng kababaihan na talagang nahihirapang makagawa ng sapat na gatas. Dahil dito, sa nakalipas na ilang taon ay bumaling kami ng aking pamilya sa kalikasan, gumagamit ng mga mga herbal upang bumuo ng isang ginhawa na tumutulong sa mga inang ito na dagdagan ang kanilang gatas.

Tungkol sa payo: ituring na biyaya ang bawat anak, at sikaping makita ang mabuti sa bawat karanasan. Oo, nagbabago ang iyong buhay kapag naging magulang ka, at magsasakripisyo ka — pero wala ka nang gagawing trabahong mas mahalaga o mas nakapagbibigay-kasiyahan.